สวนน้อยรักษา

Rating: 3.7/5 (7 votes)

วันเปิดทำการ: ทุกวัน (แนะนำโทรเช็กและนัดหมายก่อนเดินทาง)

เวลาเปิดทำการ: แนะนำโทรสอบถามช่วงเวลาที่สะดวก – เพราะเวลาอาจเปลี่ยนตามฤดูกาลเก็บเกี่ยว

 

สวนน้อยรักษา เป็นหนึ่งในหมุดหมายของการท่องเที่ยวเชิงเกษตรในกรุงเทพฯ ที่เล่าเรื่อง “สวนผลไม้ของจริง” ได้แบบไม่ต้องปรุงแต่งมาก เพราะตัวสถานที่เองมีประวัติ ความเป็นชุมชน และความพิเศษของสายพันธุ์มะม่วงที่เติบโตมาจากความบังเอิญเล็ก ๆ จนกลายเป็นชื่อที่คนสายผลไม้หลายคนคุ้นหู สวนตั้งอยู่ย่านบางบอน ตามข้อมูลสถานที่ระบุว่าอยู่เลขที่ 76/8 หมู่ 11 ถนนเพชรเกษม 69 แขวงบางบอน ซึ่งเป็นโซนที่ยังพอเห็นร่องรอยของพื้นที่สวนและวิถีเกษตรอยู่พอสมควร แม้อยู่ในเมืองหลวงก็ตาม

 

เสน่ห์ของ สวนน้อยรักษา สำหรับคนมาเยือนครั้งแรก มักเริ่มจากความรู้สึก “ไม่น่าเชื่อว่ากรุงเทพฯ ยังมีสวนแบบนี้” เพราะภาพจำของบางบอนในวันนี้อาจถูกทับด้วยถนนหลัก หมู่บ้านจัดสรร และร้านสะดวกซื้อ แต่พอเลี้ยวเข้าซอยลึก ๆ แล้วเจอพื้นที่สีเขียว ความรู้สึกจะเปลี่ยนไปเป็นความสงบแบบชานเมืองทันที และถ้ามาถูกช่วงฤดูกาล ยังมีโอกาสได้เห็นผลผลิตจริง ได้จับผลมะม่วงจริง และได้คุยเรื่องพันธุ์ไม้แบบคนทำสวนคุยกันมากกว่าคนขายของคุยกัน

 

หัวใจของเรื่องทั้งหมดอยู่ที่ “มะม่วงขาวนิยม” หรือที่หลายคนเรียกติดปากว่า “น้ำดอกไม้มัน” ซึ่งข้อมูลประวัติที่ถูกรวบรวมไว้เล่าว่า จุดเริ่มต้นอยู่ราว พ.ศ. 2510 เมื่อคุณพ่อชาว น้อยรักษา นำเมล็ดมะม่วงเขียวเสวยมาปลูก แล้วบังเอิญพบว่ามีต้นหนึ่งกลายพันธุ์ มีลักษณะไม่เหมือนต้นอื่น ผลมีขนาดใหญ่ รูปทรงสวยงาม และที่สำคัญคือ “กินได้สนุกสองแบบ” เพราะถ้ากินดิบ ๆ รสและสัมผัสจะคล้ายเขียวเสวย แต่ถ้าปล่อยสุกแล้วกินจะมีบุคลิกคล้ายน้ำดอกไม้ คุณพ่อขาวจึงตั้งชื่อว่า “น้ำดอกไม้มัน” ก่อนจะขยายพันธุ์และปลูกในกลุ่มพี่น้องในพื้นที่บางบอนและหนองแขม รวมพื้นที่กว่า 100 ไร่ตามเรื่องเล่าที่เผยแพร่ไว้

 

เมื่อเล่าแบบนี้ คนที่ไม่คุ้นกับโลกของสายพันธุ์ผลไม้จะเริ่มเห็นภาพว่า ความพิเศษของ “ขาวนิยม/น้ำดอกไม้มัน” ไม่ใช่แค่ชื่อเท่ ๆ แต่เป็นลักษณะพันธุ์ที่ทำให้ประสบการณ์การกิน “ยืดหยุ่น” กว่ามะม่วงหลายชนิด ในโลกจริง คนไทยจำนวนมากแบ่งทีมกินมะม่วงเป็นสองฝั่งชัดเจน คือทีมกินดิบกับน้ำปลาหวาน และทีมกินสุกแบบหั่นชิ้นหรือกินคู่ข้าวเหนียว แต่ขาวนิยมเหมือนมาช่วยให้คนสองทีมอยู่โต๊ะเดียวกันได้ง่ายขึ้น เพราะมันถูกเล่าถึงว่า ดิบก็คล้ายเขียวเสวย สุกก็คล้ายน้ำดอกไม้ แถมเนื้อแน่น ผิวค่อนข้างหนา และผลค่อนข้างใหญ่ รูปทรงสวยงาม ซึ่งเป็นเหตุผลว่าทำไมหลายคนมองว่าเหมาะทั้งกินเองและเหมาะเป็นของฝาก

 

อีกมุมที่ทำให้ชื่อ “ขาวนิยม” ถูกพูดถึงมากขึ้น คือการที่มีการกล่าวถึงการรับรอง/ขึ้นทะเบียนพันธุ์โดยหน่วยงานรัฐในเนื้อหาบางแหล่ง และมีเอกสารราชการของกรมวิชาการเกษตรที่เกี่ยวข้องกับกระบวนการตามกฎหมายพันธุ์พืชปรากฏเผยแพร่ในรูปแบบไฟล์ประกาศด้วย ซึ่งถ้ามองในมุมคนอ่านทั่วไป ประเด็นนี้ช่วยเพิ่มความมั่นใจว่าเรื่อง “พันธุ์” ไม่ได้ถูกเล่าแบบปากต่อปากอย่างเดียว แต่มีร่องรอยของกระบวนการทางการอยู่ด้วย

 

ถ้าคุณตั้งใจจะไป สวนน้อยรักษา แบบให้ได้ประสบการณ์คุ้มที่สุด เคล็ดลับคือ “อย่าไปแบบเดินผ่าน” แต่ให้ไปแบบ “ตั้งใจไปหา” เพราะสวนผลไม้จริง ๆ มักทำงานตามจังหวะธรรมชาติและจังหวะเก็บเกี่ยวมากกว่าจังหวะเปิดหน้าร้าน ดังนั้นสิ่งที่เวิร์กที่สุดคือโทรไปก่อนเพื่อเช็กว่าช่วงนั้นมีผลผลิตพร้อมขายไหม มีมะม่วงรุ่นไหนบ้าง หรือถ้าอยากได้กิ่งพันธุ์/อยากเข้าไปชมสวน ควรนัดหมายอย่างไร เบอร์โทรที่มีการเผยแพร่ซ้ำกันหลายแหล่งคือ 02-445-5500 และในบางแหล่งยังระบุเบอร์มือถือสำหรับติดต่อเพิ่มเติมไว้ด้วย

 

ภาพจำที่คนรักผลไม้มักตามหาเมื่อมาถึงสวนต้นตำรับ คือการได้เห็น “ต้นแม่/ระบบขยายพันธุ์” และการได้รู้ว่าเขาคัดผลกันยังไง แยกไซซ์ยังไง หรือเลือกความแก่ของผลยังไงให้เหมาะกับการกินแบบดิบกับแบบสุก เรื่องพวกนี้บางทีอ่านในอินเทอร์เน็ตได้ แต่พอได้คุยกับคนทำสวนจริง จะเข้าใจด้วยภาษาง่าย ๆ ว่า ทำไมบางลูกเหมาะกับการปอกกินเลย ทำไมบางลูกควรรอให้สุกอีกนิด และทำไมมะม่วงบางพันธุ์ถึงมีช่วงอร่อยที่สั้นหรือยาวต่างกัน การไปสวนแบบนี้เลยเหมือนเรียนรู้ “ระบบคิดของคนปลูก” ไปพร้อมกับการซื้อของกลับบ้าน

 

ในเชิงฤดูกาล โดยธรรมชาติ “หน้ามะม่วง” ของไทยมักเด่นในช่วงปลายฤดูร้อนต่อเนื่องต้นฤดูฝน แต่เพราะรูปแบบการดูแลสวนและการจัดการน้ำอาจทำให้มีผลผลิตเหลื่อมช่วงได้บ้าง สิ่งที่แน่นอนที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยวคือโทรเช็กก่อนว่า ณ วันที่จะไปมีผลผลิตอะไรเด่น และถ้าคุณตั้งใจไปซื้อเป็นของฝากจำนวนมาก ควรถามเรื่องการคัดไซซ์และการแพ็ก เพราะมีแหล่งข้อมูลที่เล่าว่าสวนมีบริการจัดกระเช้าหรือแพ็กกล่องด้วย

 

การเดินทาง ถ้าขับรถส่วนตัว แนวคิดง่ายที่สุดคือปักหมุดไปย่านเพชรเกษม 69/บางบอน แล้วใช้การนำทางเข้าซอยไปยังพื้นที่สวนตามพิกัดที่ระบบแผนที่แนะนำ หรือโทรสอบถามจุดสังเกตจากสวนโดยตรง ส่วนถ้าใช้ขนส่งสาธารณะ มีข้อมูลแนวทางการเดินทางที่ชี้ว่ามีเส้นทางรถบัสที่ผ่านใกล้พื้นที่ และมีการกล่าวถึงการเดินทางด้วยเรือคลองภาษีเจริญในภาพรวมของการเข้าถึงพื้นที่บางบอนด้วยเช่นกัน แต่สำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไป วิธีที่ “ชัวร์และเหนื่อยน้อย” มักเป็นการนั่งรถสาธารณะมาลงโซนใกล้เคียง แล้วต่อแท็กซี่/วินมอเตอร์ไซค์เข้าไปตามหมุดนัดหมาย

 

เพราะนี่คือพื้นที่ทำกินจริง มารยาทของการเที่ยวสวนคือโทรนัดหมายก่อน เคารพพื้นที่ ไม่เด็ดผล/ไม่ปีนป่าย และถ้าพาเด็กหรือผู้สูงอายุมาด้วยควรเตรียมน้ำดื่ม หมวก และรองเท้าที่เดินสบาย เพราะพื้นดินในสวนอาจขรุขระหรือมีช่วงลื่นหลังฝนตกเล็กน้อย ความตั้งใจเล็ก ๆ แบบนี้ทำให้การเที่ยวสวนราบรื่นทั้งกับผู้มาเยือนและกับเจ้าของพื้นที่

 

สุดท้าย ถ้าถามว่า สวนน้อยรักษา เหมาะกับใคร คำตอบคือเหมาะกับคนที่อยากได้ “กรุงเทพฯ อีกเวอร์ชันหนึ่ง” เวอร์ชันที่ยังมีสวน ยังมีเรื่องเล่าของสายพันธุ์พืชที่เกิดจากความบังเอิญ และยังมีของกินที่ถ้าซื้อจากแหล่งกำเนิดจริง ๆ เราจะได้ทั้งรสชาติและเรื่องราวกลับบ้านพร้อมกัน

 

 

ตอบ: ข้อมูลที่เผยแพร่ระบุว่าอยู่เลขที่ 76/8 หมู่ 11 ถนนเพชรเกษม 69 แขวงบางบอน กรุงเทพมหานคร และมีเบอร์ติดต่อสำหรับสอบถามเส้นทางก่อนเดินทาง

 

ตอบ: จุดเด่นคือกินได้ทั้งดิบและสุก โดยข้อมูลเล่าว่ากินดิบจะคล้ายเขียวเสวย และกินสุกจะคล้ายน้ำดอกไม้ อีกทั้งผลใหญ่ รูปทรงสวย ผิวค่อนข้างหนา เนื้อแน่น

 

ตอบ: เรื่องเล่าระบุว่าคุณพ่อขาวตั้งชื่อนี้จากลักษณะการกินที่เมื่อสุกแล้วให้บุคลิกใกล้น้ำดอกไม้ แต่ยังมีความแน่นของเนื้อ จึงเรียกติดปากว่า “น้ำดอกไม้มัน”

 

ตอบ: โดยธรรมชาติหน้ามะม่วงมักเด่นช่วงปลายร้อนถึงต้นฝน แต่เพื่อความชัวร์ควรโทรเช็กก่อนว่าในช่วงที่จะไปมีผลผลิตพร้อมจำหน่ายหรือไม่

 

ตอบ: แนะนำให้นัดหมาย/โทรเช็กก่อนเสมอ เพราะสวนผลไม้จริงอาจมีจังหวะทำงานตามการเก็บเกี่ยว และเพื่อให้ได้ข้อมูลรุ่นผลผลิตที่ตรงกับความต้องการ

 

ตอบ: เบอร์ที่พบอ้างอิงซ้ำกันหลายแหล่งคือ 02-445-5500 และมีบางแหล่งระบุเบอร์มือถือเพิ่มเติมไว้ด้วย (แนะนำใช้การโทรเพื่อยืนยันข้อมูลล่าสุดก่อนเดินทาง)

 

ตอบ: มีข้อมูลแนวทางการเดินทางด้วยรถบัสและการเข้าถึงพื้นที่ใกล้เคียงผ่านระบบขนส่งสาธารณะ แต่โดยรูปแบบการเดินทางจริงมักสะดวกสุดเมื่อมาลงโซนใกล้เคียงแล้วต่อแท็กซี่/วินเข้าไปตามหมุดนัดหมาย