วัดบ้านตำแย

วันเปิดทำการ: ทุกวัน

เวลาเปิดทำการ: 08.00 – 17.00 น.

 

วัดบ้านตำแย อุบลราชธานี หรือที่เรียกกันทั่วไปว่า วัดตำแย เป็นวัดราษฎร์เก่าแก่ในตำบลไร่น้อย อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ตั้งอยู่ที่บ้านตำแย หมู่ที่ 1 ทางตอนเหนือของตัวเมืองอุบลราชธานี ไม่ไกลจากถนนชยางกูรและเส้นทางเชื่อมไปยังย่านบ้านนาเมือง วัดแห่งนี้มีคุณค่าทั้งในฐานะศาสนสถานของชุมชน โบราณสถานสำคัญของจังหวัด และแหล่งเรียนรู้สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอีสานที่ยังคงมีตัวอย่างให้เห็นชัดเจนผ่านสิมเก่าหรือพระอุโบสถโบราณซึ่งได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ จุดเด่นของวัดอยู่ที่สิมขนาดกะทัดรัด ก่ออิฐถือปูน หันหน้าไปทางทิศตะวันออก มีงานไม้แกะสลักรูปพญานาคและองค์ประกอบศิลปกรรมท้องถิ่นที่สะท้อนฝีมือช่างอีสานอย่างงดงาม อีกทั้งภายในวัดยังมีจุดสักการะท้าวมหาพรหมขนาดใหญ่ที่ชาวบ้านและผู้ศรัทธาเดินทางมากราบไหว้ขอพรอย่างต่อเนื่อง ทำให้วัดบ้านตำแยเป็นทั้งวัดเก่า วัดศักดิ์สิทธิ์ และสถานที่ท่องเที่ยวเชิงวัฒนธรรมที่น่าสนใจของเมืองอุบลราชธานี

 

วัดบ้านตำแยมีบรรยากาศแตกต่างจากวัดใหญ่กลางเมืองหลายแห่ง เพราะตั้งอยู่ในพื้นที่ชุมชนบ้านตำแยที่ยังมีความสงบ ร่มรื่น และมีลักษณะเป็นวัดชุมชนที่ผู้คนในพื้นที่ยังใช้ประกอบศาสนกิจในชีวิตประจำวันอย่างแท้จริง ผู้มาเยือนจะได้เห็นทั้งพื้นที่ไหว้พระ ลานวัด ศาลา พื้นที่ทำบุญ บ่อน้ำเลี้ยงปลา อาคารศาสนสถานร่วมสมัย และสิมเก่าที่ได้รับการอนุรักษ์ไว้เป็นโบราณสถานสำคัญ วัดจึงมีทั้งมิติของวัดที่มีชีวิตและมิติของแหล่งมรดกทางสถาปัตยกรรม เมื่อเดินเข้าสู่วัด ความโดดเด่นไม่ได้เกิดจากความใหญ่โตโอ่อ่า แต่เกิดจากความละเอียดอ่อนของงานช่าง ความเงียบสงบของพื้นที่ และความต่อเนื่องของศรัทธาที่ชุมชนรักษาไว้จากอดีตถึงปัจจุบัน

 

สิ่งสำคัญที่สุดของวัดบ้านตำแยคือสิมหรือพระอุโบสถเก่า ซึ่งเริ่มสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 ตามจารึกภาษาไทน้อยที่ปรากฏบริเวณผนังด้านนอกเหนือประตูทางเข้าสิม จารึกระบุถึงญาครูทา สมเด็จชาต ภิกษุ สามเณร อุปาสก และอุบาสิกาที่ร่วมกันสร้างขึ้น ข้อมูลนี้ทำให้สิมวัดบ้านตำแยมีความสำคัญอย่างยิ่ง เพราะไม่ได้เป็นเพียงอาคารเก่าแก่ที่ยังหลงเหลืออยู่ แต่เป็นหลักฐานทางประวัติศาสตร์ที่บอกชื่อผู้เกี่ยวข้องกับการสร้าง บอกช่วงเวลา และสะท้อนความร่วมมือของพระสงฆ์กับชุมชนในยุครัตนโกสินทร์ตอนต้น-ตอนกลางของอีสานใต้ การมีจารึกอยู่บนตัวอาคารทำให้สิมหลังนี้มีคุณค่าในเชิงเอกสารโบราณควบคู่กับคุณค่าทางสถาปัตยกรรม

 

สิมวัดบ้านตำแยได้รับการประกาศขึ้นทะเบียนและกำหนดเขตที่ดินโบราณสถานโดยกรมศิลปากรในราชกิจจานุเบกษา เล่ม 114 ตอนพิเศษ 80 ง วันที่ 12 กันยายน พ.ศ. 2540 พื้นที่โบราณสถานประมาณ 1 ไร่ 1 งาน 69.28 ตารางวา การขึ้นทะเบียนนี้ยืนยันคุณค่าของสิมในฐานะมรดกทางวัฒนธรรมระดับชาติ ไม่ใช่เพียงอาคารเก่าในวัดชุมชนเท่านั้น ต่อมาใน พ.ศ. 2545 กรมศิลปากรได้ดำเนินการบูรณะเพื่อเสริมความมั่นคงแข็งแรงของอาคาร และมีการบูรณะอีกครั้งใน พ.ศ. 2563 โดยพยายามรักษารูปทรงและลักษณะเดิมให้มากที่สุด ทำให้สิมวัดบ้านตำแยยังคงยืนอยู่ในสภาพที่ผู้มาเยือนสามารถศึกษาและชมรายละเอียดได้อย่างชัดเจน

 

ในด้านรูปแบบสถาปัตยกรรม สิมวัดบ้านตำแยเป็นสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอีสานขนาดเล็ก ก่อด้วยอิฐฉาบปูน ผังอาคารเป็นรูปสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาด 3 ห้อง หันหน้าไปทางทิศตะวันออก ด้านหน้าเป็นมุขโถง มีราวระเบียงทึบล้อมรอบและมีบันไดทางขึ้นด้านหน้าเพียงด้านเดียวตรงกับประตูทางเข้า โครงสร้างอาคารใช้เสาและผนังรับน้ำหนัก หลังคาทรงจั่วเดิมมุงด้วยแป้นเกล็ดหรือไม้ ก่อนเปลี่ยนเป็นกระเบื้องดินเผา และในระยะหลังเปลี่ยนวัสดุมุงหลังคาเพื่อความคงทน ผนังด้านข้างมีช่องหน้าต่างด้านละ 1 ช่อง ส่วนผนังด้านหลังก่อทึบ ทำให้อาคารมีลักษณะสงบ หนักแน่น และเป็นแบบฉบับของสิมทึบพื้นบ้านอีสาน

 

ฐานของสิมเป็นฐานเอวขันหรือฐานบัวงอนแบบล้านช้างที่ปรับให้เข้ากับรูปแบบท้องถิ่น ฐานล่างซ้อนเป็นชั้น แล้วค่อยยกขึ้นด้วยบัวคว่ำ ท้องไม้ ลูกแก้วอกไก่ บัวหงาย และเส้นรองรับผนัง อาคารจึงดูยกตัวขึ้นจากพื้นอย่างพอดี ไม่สูงจนรู้สึกห่างจากผู้คน แต่สูงพอที่จะทำให้พื้นที่ภายในเป็นเขตศักดิ์สิทธิ์ที่แยกออกจากลานวัดทั่วไป ลักษณะฐานเช่นนี้เป็นตัวอย่างสำคัญของการประยุกต์ศิลปะล้านช้างกับงานช่างพื้นถิ่นอีสาน ช่วยให้สิมขนาดเล็กมีจังหวะทางสถาปัตยกรรมและมีความสง่างามตามสัดส่วน

 

งานประดับหลังคาเป็นส่วนที่ทำให้สิมวัดบ้านตำแยมีเสน่ห์มาก หลังคาทรงจั่วชั้นเดียวมีองค์ประกอบไม้แกะสลัก เช่น โหง่หรือช่อฟ้า ใบระกา หางหงส์ แป้นลม และคันทวย ลักษณะโหง่มีรูปแบบคล้ายช่อฟ้าของสถาปัตยกรรมไทยภาคกลาง แต่ปลายสะบัดโค้งแบบพื้นถิ่น ส่วนแป้นลมมีลักษณะเป็นแผ่นไม้เรียบทอดยาวตามแนวหลังคาที่เรียกว่า ตัวรวย สะท้อนอิทธิพลศิลปะลาว ขณะที่ใบระกาแสดงอิทธิพลจากศิลปะภาคกลาง การผสมผสานนี้ทำให้สิมวัดบ้านตำแยเป็นหลักฐานชัดเจนของการแลกเปลี่ยนทางศิลปกรรมระหว่างลาว ล้านช้าง อีสาน และศิลปะไทยส่วนกลาง

 

คันทวยไม้แกะสลักรูปพญานาคมีปีกเป็นองค์ประกอบที่โดดเด่นที่สุดอย่างหนึ่งของสิมวัดบ้านตำแย คันทวยประดับอยู่ตามผนังด้านข้าง คั่นระหว่างห้องของอาคาร ลำตัวพญานาคม้วนคดโค้งไปมา เศียรอยู่ด้านล่าง หางอยู่ด้านบนและสลักเป็นลายกนกอย่างอ่อนช้อย ตามลำตัวมีรายละเอียดครีบและลวดลายที่แสดงฝีมือช่างไม้พื้นบ้านอย่างชัดเจน พญานาคในคติพุทธศาสนาเป็นสัญลักษณ์ของการคุ้มครองพระพุทธศาสนา เมื่อถูกนำมาใช้เป็นคันทวยรองรับอาคาร สิมทั้งหลังจึงเหมือนอยู่ในความคุ้มครองของพญานาคโดยรอบ ทำให้งานโครงสร้างและงานสัญลักษณ์รวมเป็นสิ่งเดียวกัน

 

หน้าบันของสิมมีลักษณะเป็นไม้ลายตั้ง ซึ่งเป็นรูปแบบที่พบในสถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอีสาน ความงามของหน้าบันไม่ได้อยู่ที่ความซับซ้อนหรูหรา แต่เกิดจากจังหวะของไม้ ลายประดับ และความพอดีของรูปทรงกับขนาดอาคาร บานประตูและหน้าต่างเป็นบานไม้เรียบ ไม่มีลวดลายมากนัก แต่มีการสลักลวดลายดอกไม้ที่อกเลาในตำแหน่งนมบน นมกลาง และนมล่าง รายละเอียดเช่นนี้แสดงให้เห็นว่าช่างเลือกประดับเฉพาะจุดสำคัญ ไม่ทำให้อาคารแน่นเกินไป และรักษาความสงบของสิมไว้ตามหน้าที่ทางศาสนา

 

ภายในสิมวัดบ้านตำแยประดิษฐานพระพุทธรูปก่ออิฐถือปูนปางมารวิชัยในซุ้มเรือนแก้ว ผนังภายในไม่มีภาพจิตรกรรมหลงเหลืออยู่ในปัจจุบัน แต่ข้อมูลจากแหล่งมรดกศิลปวัฒนธรรมระบุว่าเดิมมีจิตรกรรมฝาผนังและภาพเขียนบางส่วนที่สูญหายไปแล้ว การไม่มีจิตรกรรมเหลือให้เห็นในปัจจุบันไม่ได้ลดคุณค่าของอาคาร แต่ทำให้เห็นความสำคัญของโครงสร้าง รูปทรง งานไม้ และจารึกที่ผนังด้านหน้าได้ชัดขึ้น สิมวัดบ้านตำแยจึงเป็นโบราณสถานที่ควรชมจากทั้งด้านนอกและด้านในอย่างช้า ๆ เพื่อทำความเข้าใจทั้งศิลปกรรมและประวัติที่ซ่อนอยู่ในแต่ละส่วน

 

อีกหนึ่งจุดที่ทำให้วัดบ้านตำแยเป็นที่รู้จักในหมู่ผู้ศรัทธาคือรูปหล่อท้าวมหาพรหมขนาดใหญ่ ซึ่งตั้งอยู่ภายในบริเวณวัดและเป็นจุดที่ผู้คนเดินทางมาขอพรเรื่องความสำเร็จ ความเจริญก้าวหน้า การงาน การเงิน โชคลาภ สุขภาพ และความราบรื่นในชีวิต ท้าวมหาพรหม 4 พระพักตร์เป็นเทพที่ผู้คนจำนวนมากเคารพในฐานะผู้ประทานพรและความสำเร็จ จุดสักการะนี้ทำให้วัดบ้านตำแยมีมิติเพิ่มจากการเป็นวัดโบราณสถาน เพราะผู้มาเยือนไม่ได้มาเพียงชมสิมเก่า แต่ยังมาทำบุญ ไหว้พระ และกราบสักการะสิ่งศักดิ์สิทธิ์ตามความเชื่อที่ชุมชนให้ความนับถือ

 

ภายในพื้นที่สักการะท้าวมหาพรหม ผู้มาเยือนมักเดินไหว้ให้ครบ 4 พระพักตร์ โดยแต่ละด้านเชื่อมโยงกับคำอธิษฐานในมิติที่ต่างกันตามความเชื่อ เช่น การงาน ความก้าวหน้า ความมั่นคง ทรัพย์สิน สุขภาพ และความร่มเย็นของครอบครัว การไหว้ควรทำด้วยความสำรวมและเคารพต่อสถานที่ ไม่วางของไหว้ในจุดที่กีดขวางทางเดิน ไม่จับต้องของไหว้หรือเครื่องสักการะของผู้อื่น และควรปฏิบัติตามป้ายหรือคำแนะนำของทางวัด พื้นที่นี้เป็นหนึ่งในโซนที่มีผู้แวะเวียนมากที่สุด จึงควรใช้เวลาไหว้อย่างสงบและเปิดพื้นที่ให้ผู้อื่นได้สักการะต่อเนื่อง

 

นอกจากโซนสิมเก่าและท้าวมหาพรหมแล้ว วัดบ้านตำแยยังมีพื้นที่สำคัญอื่น ๆ เช่น ศาลาการเปรียญ พระพุทธรูปขนาดใหญ่ บ่อน้ำเลี้ยงปลา ลานทำบุญ พื้นที่สงฆ์ และพื้นที่ร่มรื่นภายในวัด ขณะสำรวจในฐานข้อมูลแหล่งโบราณคดี ระบุว่าบริเวณศาลาการเปรียญมีพระพุทธรูปขนาดใหญ่ และด้านหน้าศาลามีบ่อน้ำเลี้ยงปลาไว้จำนวนมาก ผู้มาเยือนสามารถทำบุญให้อาหารปลาได้ กิจกรรมเหล่านี้ช่วยให้วัดยังคงมีบทบาทเป็นพื้นที่ทำบุญในชีวิตประจำวันของชุมชน ไม่ใช่เพียงจุดชมโบราณสถานอย่างเดียว วัดจึงมีทั้งความเก่าแก่และความมีชีวิตอยู่พร้อมกัน

 

วัดบ้านตำแยยังมีคุณค่าในเชิงการศึกษา เพราะเป็นแหล่งเรียนรู้สถาปัตยกรรมพื้นถิ่นอีสานที่สามารถศึกษารายละเอียดได้ในพื้นที่จริง ผู้ที่สนใจประวัติศาสตร์ศิลปะสามารถใช้สิมวัดบ้านตำแยเปรียบเทียบกับสิมเก่าแห่งอื่นในเมืองอุบลราชธานี เช่น สิมวัดแจ้ง เพื่อเห็นลักษณะร่วมและลักษณะเฉพาะของสกุลช่างอีสาน ตัวสิมมีขนาดเล็กและเรียบง่าย แต่รายละเอียดด้านฐาน หลังคา คันทวย หน้าบัน และจารึกทำให้เห็นการทำงานของช่างพื้นบ้านอย่างเป็นระบบ อาคารนี้จึงเหมาะทั้งสำหรับนักท่องเที่ยวทั่วไป นักเรียน นักศึกษา นักประวัติศาสตร์ศิลปะ และผู้สนใจการอนุรักษ์โบราณสถาน

 

การเข้าชมสิมเก่าควรเริ่มจากการเดินชมภายนอกก่อน โดยยืนมองภาพรวมจากด้านหน้าเพื่อดูทิศทางอาคาร มุขโถง บันได และรูปทรงหลังคา จากนั้นค่อยเดินชมด้านข้างเพื่อสังเกตหน้าต่าง คันทวยไม้แกะสลักรูปพญานาค และสัดส่วนผนัง เมื่อเดินรอบอาคารแล้วจึงกลับมาที่ด้านหน้าเพื่อดูจารึกเหนือประตูทางเข้า หากเปิดให้เข้าชมภายในควรเข้าอย่างสงบ ถอดรองเท้า และไม่สัมผัสผนังหรือองค์ประกอบโบราณสถาน การชมแบบนี้จะช่วยให้เห็นว่าสิมวัดบ้านตำแยเป็นอาคารเล็กที่มีรายละเอียดมาก ไม่ควรเดินผ่านอย่างรวดเร็วหรือมองเพียงจุดเดียว

 

ข้อควรระวังสำคัญคือสิมวัดบ้านตำแยเป็นโบราณสถานที่ได้รับการขึ้นทะเบียนและมีวัสดุเก่าหลายส่วน ผู้เข้าชมจึงควรหลีกเลี่ยงการจับต้องไม้แกะสลัก คันทวย หน้าต่าง ประตู ผนัง จารึก หรือส่วนประกอบใด ๆ ของอาคาร เพราะความชื้นจากมือและแรงสัมผัสอาจส่งผลต่อวัสดุเก่าได้ การถ่ายภาพควรถ่ายจากพื้นที่ที่เหมาะสม ไม่ปีน ไม่พิง ไม่วางสิ่งของบนโบราณสถาน และไม่ย้ายชิ้นส่วนใด ๆ แม้จะเป็นชิ้นส่วนที่วางอยู่ใกล้อาคาร การเคารพกติกาเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของการช่วยรักษามรดกทางวัฒนธรรมให้คงอยู่ต่อไป

 

ในด้านการเดินทาง วัดบ้านตำแยอยู่ในเส้นทางที่เข้าถึงได้ไม่ยากจากตัวเมืองอุบลราชธานี หากเดินทางจากถนนชยางกูร ให้ใช้เส้นทางบริเวณซอยชยางกูร 42 โดยแยกจากถนนชยางกูรแล้วเลี้ยวเข้าซอยไปประมาณ 2.5 กิโลเมตรก็จะถึงวัด หรือสามารถใช้ถนนเลี่ยงเมืองอุบลราชธานีเชื่อมเข้าสู่พื้นที่ตำบลไร่น้อยได้สะดวก ระยะทางจากตัวเมืองประมาณ 6 – 8 กิโลเมตร ขึ้นอยู่กับจุดเริ่มต้น ใช้เวลาเดินทางประมาณ 15 – 25 นาทีตามสภาพการจราจร ผู้มาเยือนสามารถเดินทางด้วยรถยนต์ส่วนตัว แท็กซี่ รถรับจ้าง หรือบริการเรียกรถผ่านแอปพลิเคชันได้สะดวก

 

ช่วงเวลาที่เหมาะสำหรับการมาเยือนคือช่วงเช้าหรือช่วงบ่ายแก่ ๆ เพราะอากาศไม่ร้อนเกินไปและแสงเหมาะกับการชมรายละเอียดสถาปัตยกรรม ช่วงเช้าเหมาะกับการไหว้พระและกราบท้าวมหาพรหมอย่างสงบ ส่วนช่วงบ่ายแก่เหมาะกับการถ่ายภาพสิมเก่าและเดินชมรอบวัด หากต้องการชมทั้งสิม โซนท้าวมหาพรหม พื้นที่ทำบุญ และบ่อน้ำเลี้ยงปลา ควรเผื่อเวลาประมาณ 45 นาทีถึง 1 ชั่วโมงครึ่ง วัดแห่งนี้เหมาะกับการจัดรวมในเส้นทางท่องเที่ยวไร่น้อยและบ้านนาเมือง เช่น วัดพระธาตุหนองบัว วัดสระประสานสุขหรือวัดบ้านนาเมือง พิพิธภัณฑ์เปิดบ้านก้านเหลือง และสวนสัตว์อุบลราชธานี

 

วัดบ้านตำแยเปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 08.00 – 17.00 น. และไม่เสียค่าเข้าชม ผู้มาเยือนสามารถเข้าไปไหว้พระ ชมสิมเก่า กราบท้าวมหาพรหม ทำบุญ และเดินชมพื้นที่วัดได้ตามความเหมาะสม การเข้าวัดควรแต่งกายสุภาพ ไม่ส่งเสียงดัง ไม่รบกวนพระสงฆ์หรือผู้ปฏิบัติธรรม และปฏิบัติตามป้ายของวัด โดยเฉพาะบริเวณโบราณสถานและพื้นที่สักการะ หากเดินทางเป็นคณะใหญ่ควรติดต่อวัดล่วงหน้าเพื่อความเรียบร้อยในการจอดรถและการเข้าชม

 

สำหรับชาวต่างชาติ วัดบ้านตำแยเป็นสถานที่ที่ช่วยอธิบาย Isan vernacular Buddhist architecture ได้ดีมาก เพราะสิมเก่าของวัดมีขนาดเล็ก เรียบง่าย และเต็มไปด้วยรายละเอียดที่สะท้อนภูมิปัญญาช่างท้องถิ่น อาคารนี้แสดงให้เห็นว่าพระพุทธศาสนาในอีสานไม่ได้ปรากฏเฉพาะผ่านวัดใหญ่ พระธาตุสูง หรืออุโบสถแบบส่วนกลางเท่านั้น แต่ยังอยู่ในสิมชุมชนขนาดกะทัดรัดที่สร้างด้วยแรงศรัทธาของพระสงฆ์ สามเณร อุบาสก และอุบาสิกา งานพญานาค คันทวยไม้ ฐานเอวขัน จารึกไทน้อย และผังอาคารทิศตะวันออกช่วยให้ชาวต่างชาติเห็นว่าศิลปกรรมพุทธในอีสานมีความเป็นท้องถิ่นสูงและมีความหมายลึกซึ้ง

 

ในภาพรวม วัดบ้านตำแยเป็นวัดที่ควรค่าแก่การแวะชมสำหรับผู้ที่ต้องการเห็นอุบลราชธานีในมิติที่ลึกกว่าสถานที่ท่องเที่ยวหลักกลางเมือง สิมเก่าเป็นหัวใจด้านสถาปัตยกรรมและโบราณสถาน ท้าวมหาพรหมเป็นศูนย์ศรัทธาร่วมสมัยของผู้มาขอพร พื้นที่วัดเป็นศูนย์รวมกิจกรรมทำบุญของชุมชน ส่วนที่ตั้งในตำบลไร่น้อยทำให้สามารถเชื่อมเส้นทางกับวัดและสถานที่สำคัญอื่นในเขตตอนเหนือของเมืองได้ง่าย การมาเยือนวัดบ้านตำแยจึงไม่ใช่เพียงการชมวัดเก่า แต่เป็นการสัมผัสงานช่างพื้นบ้าน ศรัทธาโบราณ ความเชื่อร่วมสมัย และชีวิตชุมชนอุบลราชธานีที่ยังดำเนินต่อเนื่องในพื้นที่เดียวกัน

 

 

ตอบ: วัดบ้านตำแยตั้งอยู่ที่บ้านตำแย หมู่ที่ 1 ตำบลไร่น้อย อำเภอเมืองอุบลราชธานี จังหวัดอุบลราชธานี ทางตอนเหนือของตัวเมือง ใกล้เส้นทางถนนชยางกูรและซอยชยางกูร 42

 

ตอบ: วัดเปิดให้เข้าชมทุกวัน เวลา 08.00 – 17.00 น.

 

ตอบ: ไม่เสียค่าเข้าชม ผู้มาเยือนสามารถเข้าไปไหว้พระ ชมสิมเก่า กราบท้าวมหาพรหม และเดินชมพื้นที่วัดได้ฟรี

 

ตอบ: จุดเด่นสำคัญคือสิมหรือพระอุโบสถเก่าแก่ที่กรมศิลปากรขึ้นทะเบียนเป็นโบราณสถานของชาติ งานคันทวยไม้แกะสลักรูปพญานาค จารึกภาษาไทน้อย และจุดสักการะท้าวมหาพรหมขนาดใหญ่

 

ตอบ: สิมวัดบ้านตำแยสร้างขึ้นเมื่อ พ.ศ. 2417 ตามจารึกภาษาไทน้อยบริเวณเหนือประตูทางเข้าสิม และได้รับการบูรณะโดยกรมศิลปากรเพื่อรักษาโบราณสถานให้มั่นคงแข็งแรง

 

ตอบ: เจ้าอาวาสวัดบ้านตำแยคือพระครูศรีรัตนคุณ

 

ตอบ: จากถนนชยางกูรให้ใช้เส้นทางซอยชยางกูร 42 แล้วขับเข้าไปประมาณ 2.5 กิโลเมตรถึงวัด หรือเดินทางจากตัวเมืองอุบลราชธานีประมาณ 15 – 25 นาทีตามสภาพการจราจร

 

ตอบ: สามารถไปต่อที่วัดสระประสานสุข วัดพระธาตุหนองบัว พิพิธภัณฑ์เปิดบ้านก้านเหลือง สวนสาธารณะหนองบัว สวนสัตว์อุบลราชธานี ห้วยม่วง และทุ่งศรีเมืองได้สะดวก